Anı-Hikâye

Anı-Hikâye

Bisvingci Ferhad

On sekizine yeni basmıştı Ferhad ve nihayet gerilla saflarına katılmayı başarabilmişti. Gözleri ışıl ışıl bakıyordu. Heyecanını saklayamıyor, her halinden belli ediyordu. Kimsenin duyamayacağı bir tepeye çıkıp avazı çıktığı kadar “Ben gerilla oldum” diye bağırası geliyor ama kendini zor tutuyordu. Nihayet olmak istediği yerdeydi.

Anı-Hikâye

Hebûn! Seninki bir halkın acısıdır

"İlk zamanlar bu acı bir tek sana aitmiş gibi geliyor, acıyı yaşadıkça bir halkın acısı olduğunu görüyorsun. İşte o zaman daha çok yaşıyorsun, acı daha derinleşiyor."

Anı-Hikâye

‘Söz ver bana bu ayakkabılar üzerine yazacaksın’

O ayakkabılarda bir Kürdün değil, on binlerce Kürdün hikayesi var. Kiminin kaçarken düştüler ayaklarından, kiminin ölüsünün ardından kaldılar. Toprağın örttüğü ayakkabıların, her birinin ayrı bir hikayesi var. Saklı ama anlatılmayı bekleyen hikayeler…

Anı-Hikâye

Her gerillanın bir hikâyesi var diyordu Halil

Her gerillanın bir hikâyesi var diyordu Halil. Unutulmaması için çektiği her fotoğrafın altına kısa hikâyelerini yazarak, bir defter hazırladı. O defteri de Avrupa’ya gönderdi. Binbir zahmetle oluşturulan bu defter Kürdistan dağlarından kuryeler tarafından alınıp, günlerce yürünerek Şam’a götürülüyordu. Yolda, pusu da düşmanın eline geçme riski de vardı, Dicle nehrinden geçerken su da gitme riski de…