İnsanın kendi yurdunda barınmasına, yaşamasına ve öldüğünde bir karış toprağıyla buluşmasına dahi müsaade edilmiyorsa, insanlıktan nasıl bahsedilir. Ezidilerin tarihi bu ve benzer trajedilerin toplamıdır.
Mezarlar içinde ölülerin koruma altına alınması ve bunun rastgele değil de belli bir alanda sürekli olarak tekrar edilmesi, bizim ölen bireyler üzerinden ortak ve kolektif bir hafıza alanı yaratmak istememiz olarak da anlaşılmalıdır.
Devlet, eğer sömürgeci veya etno-politik bir çatışmanın parçası olarak sömürgecilik karşıtı örgütün üyelerini ya da sempatizanlarını kaybediyorsa, genel kamuoyu tepkisinin zayıf olacağını düşünerek kaybettiklerinin bedenlerini ortadan kaldırmaya çoğunlukla tenezzül etmez. Sömürgecilik ölülere ve cenazelere saldırmak konusunda son derece rahattır.
Akif arkadaş şehit düşmeden önce bir süre aynı hücrede de kaldık. İşkence gören her arkadaşın çığlığını yüreğinde duyuyordu. Bana “biliyor musun, insanın kendisi işkence görünce bu o kadar zor gelmiyor; ama bir arkadaşın çığlığı bana geldiğinde çıldıracak gibi oluyorum” diyordu.


