Gavroche, sefaletin içine doğan bir peygamberdir; ama kitabı ve vaazları yoktur. Çünkü sadece eylemi vardır. Çünkü sadece inancı vardır. Çünkü sadece şarkısı vardır.
Bu yazıda, Jîn dergisi editörlerinden Hemzeyê Muksî’nin (Müküslü Hamza) (1892 – 1958) Mem û Zîn’in ilk matbu baskısına yazdığı 1919 tarihli “Dîbace - Mem û Zîn” (Önsöz – Mem ve Zin) başlıklı takdimini erken dönem postkolonyal okuma pratiklerinin örneklerinden biri olarak ele alacağım. Eleştirmenin Mem û Zîn’i okuma yönteminin belli başlı özelliklerini irdeleyerek icra ettiği okumanın “postkolonyal okuma” olarak tanımlanan yorumlama yönteminin bir prototipi olduğunu tartışacağım.
Bazı romanlar yalnızca bir hikaye anlatmaz; bir ülkenin belleğini, suskunluğunu ve çarpıklıklarını da açık eder. Eyyüp Epekinci’nin kaleme aldığı “İnvitro” da işte bu romanlardan biri. Polisiye türüyle yola çıkan anlatı, kısa sürede çok daha derin bir zemine kayıyor. Romanın başkahramanı Dicle Navdar, alışıldık dedektif portrelerinin ötesinde bir karakter. Soruşturmaları ilerlettikçe yalnızca bir cinayet değil; devletin ve bilimsel kurumların örtbas ettiği daha büyük bir gerçeği açığa çıkarıyor. Dicle’nin adalet arayışı, kişisel bir çaba olmaktan çıkıp toplumsal …
"05.45 İstanbul’un atmosferini yaratırken karanlığa odaklandım. Karanlığa karşı önümde iki seçenek vardı. Bu seçeneklerden biri karanlığı inkâr etmekti, diğeri ona dalmak. İkinci yol bana daha uygun geldi."