Nazi işgalinde dokuz, Sovyet işgalinde otuz yedi, Çekoslovakya parçalandığında altmış dört yaşındaydı Kundera. Öldüğündeyse doksan dört. Oldukça uzun bir yaşam dilimi. Yazmak için de yaşamak için de. Ve yıllardır birçok okur gibi Nobel almasını beklediğim bir isimdi. Herhangi bir ödülle taltif edilmeye ihtiyacı yoktu ama ödüllerin de zaman zaman taltiflere ihtiyacı olabiliyor.
“İki dünya arasında süreklileşmiş sınır ihlalleri buluyorum yazdıklarımda.”
Halk olarak varlığımızı, var olduğumuzu anlatamıyor, insanlığı buna ikna edemiyoruz. Dahası kendimiz bile kendimizden emin değiliz. Çeşitli isimlerle -ki çoğu da aşağılayıcı niteliktedir- başkaları, yani ezenler tarafından tanımlandık. Kendimiz bile ismimizi koyamıyorduk ki bu aşağılayıcı nitelemeleri reddedelim.
O yıllarda yazdığı onca öyküde bunca renkli ve çeşitli karakterleri konu etmesine rağmen bir Dersim Kürt’ünün, Şeyh Sait ardılı bir Diyarbakır Kürt’ünün olmaması da üzücü… Ama şunu utanmadan, sıkılmadan söyleyelim; Sait Faik, tek parti iktidarının Tanrısal gücüne inanmıyordu.



