“Kendi geçmişimiz hakkında söz sahibi olmak, kendi hikayemizi başkalarının anlatısına mahkum etmemek ve kendi geleceğimizi kurabilmek demektir.”
East of Eden feminist bir dokunuşla yeniden yazılsa da bir kadının kötülüğü iradi olarak seçebilmesi, “sana kalmış” diyen fısıltının bir erkekten bağımsız duyulabilmesi için hâlâ erken demek ki.
Kentleşmenin tek tipleşmesi ve doğanın tahribatı kültürlerin, insanların ve düşüncelerin çeşitliliğini de yok ediyor. Doğduğu evin, okuduğu okulun, oynadığı sokakların yitimiyle silinen mekanlar değil sadece, hafızalar da. O nedenle o kente bakarken geçmişin kültürel birimi ve acı-tatlı bilgisi ile bakıyoruz.
İnsan, birinci doğanın organik bir parçası iken, belli eşikleri aşıp sosyal yapıyı kurduğunda ekolojiyi de bir sömürü sahasına dönüştürdü. Göçmenliği, türcülüğü, cinsiyetçiliği, ırkçılığı hatta zorbalığı ve şiddeti ortadan kaldırmak için tüm bu sömürü ilişkilerinin bugünkü sonuçlarını tespit etmek yetmiyor, belki binlerce yıl evvel başlayan doğal kopuşu da teşhir etmemiz gerekiyor.`