Günümüzde artık hiçbir şey eskisi gibi değil. Dünya çürüyor. Bilim, insanları hayatta tutamıyor, din huzursuzluktan başka bir şey getirmiyor, hiç kimse bir diğerinin dilinden anlamıyor. Tanrısıyla ilişkisi dahi egemenlerin dizaynına göre belirlenen insanlığın yeni bir düşünme biçimine, yeni bir örgütlenmeye ihtiyacı var. İnsanlığın “başka türlü bir ifade”ye ihtiyacı var ve bu, insanın yaratıcılığından başka hiçbir şeye gereksinim duymayan sanatla mümkün olabilir.
Derwêş atının terkisinde Kawa’nın çekicini taşıyan ve bütün zamanlarda savaşan amansız bir süvari ve modern Sptartaküs’lerin yoldaşıdır. Edûlê feodal bir kuşatmanın altında bile kendine ait olanı büyük bir onur ve cesaretle sahiplenen bir aşk militanıdır. Kendine asla mal etmez, kendine saklamaz, sadece kendine ait olanın peşindedir.
Kürt halkının, binlerce yıllık esaret altında kurduğu özgürlük düşü destanlarına şekil vermiş ve destanları da Kürtlerin uçma hissinin peşini asla bırakmamasını sağlamıştır. Bunu Kürt Özgürlük Hareketi’nin son 50 yıldır sürdürdüğü büyük özgürlük mücadelesinin feyiz kaynağı olarak gösterebileceğimiz Derwêşê Evdî destanında görebiliriz.
“Bir zamanlar babam derdi ki, vatanından ayrılanın yeryüzünde bir mezarı olmayacaktır. Ve ayrılmamı yasakladı.”