Bugün Suriye’de cihadist–İslamcı geleneğin egemen temsilcisi olan HTŞ ve ona bağlı güçler ile SDF arasında çatışmalar yeniden yükselirken, diasporadaki eylemsellikler de bu bağlamdan kopuk okunamaz. Bu eylemsellikler, yalnızca “uzak” ve “yabancı” bir mekândaki çatışmalara verilen tepkiler değildir. Aksine, Kürtlerin Avrupa kentlerinde bu süreçlerin ve mekânların parçası olarak nasıl yeniden özneleştiklerini gösterir.
20. yüzyıl faşizmi, genç bir uygarlığın, genç bir nüfusun, genişleyen bir kapitalizmin ve fetihçi bir sömürgeciliğin coşkulu tezahürüydü. 21. yüzyıl faşizmi bunun tersidir. Bugün ırkçılık, gençlik enerjisinden çok yaşlılığa özgü korkuya dayanıyor. Yaşlıların ırkçılığı da olabildiğince zalim ve bunakça.
Komünalist diyalektik, devlet formunu, kapitalist metalaştırmayı ve ataerkil tahayyülü aşmayı hedefleyen bir kuruluş bilimi ve özgürlük ontolojisidir.
“Kürt Özgürlük Hareketi Marksizmin krizi tartışmasını ve Marksist tartışmanın bütününü üstlenmek yerine onun temel tartışmalarının dışında bir pozisyon tutmayı tercih etmiştir/etmektedir. Bunu yaparken de Marksist olamayacağından değil, kendi pozisyonunu ondan ayırmayı tercih ettiğinden yapmaktadır.”