Sınıf üzerinden dolayımlanan kimlik hareketlerinin dışında, 80’lerin sonlarında, "Şark Cephesi"nde SSCB ve Ortodoks Marksizm eleştirileri geliştiren bir Öcalan gerçekliği var. Bu buz gibi gerçeklik kendisi ile sınırlı bir evrende kalmadı. Zira Sovyetlerin çözülüşü ile ezilenlerin politik temsilciliğini nitel (ideoloji) ve nicel (gerilla ordusu+kitleselleşme) anlamda sırtlayan bir PKK hareketini adıyla çağırmak lazım. O ad ezilenlerin politik temsilciliğidir, evet.
Demokratik yerel yönetimler toplumsal ve ekolojik krizlere karşı güçlü bir alternatif sunar. İnsanları tüketim odaklı değil, dayanışma ve paylaşım odaklı bir yaşama yönlendirebilir. Yerel düzeyde başlayan bu dönüşüm, daha geniş toplumsal değişimlerin de kapısını aralayabilir.
Arap savaşçılar, Rojava Devrimi’nin başından bu buna Kürt savaşçılarla omuz omuza savaşıyor. Sadece Minbîc gibi stratejik bir yerde değil; Şedadê, Hol, Reqa, Dêrazor’da birlikte savaşmaları dikkat çekici.
Qamişlo Serhildanı, Kürt-Arap İlişkileri açısından bir dönüm noktasıydı. Zira burada rejim yanlısı Arap aşiretlerinin saldırmasıyla birlikte, rejime muhalif ve hem Rojava hem de Başûr’da Kürtlerle iyi ilişkiler geliştiren başta Şammar Aşireti olmak üzere Arap aşiretlerinden bazılarının aldıkları pozisyon gelecekte bir ittifakın örülebilmesine olanak sundu.

