Doğa kimsenin “benim” veya “bana ait” diyebileceği bir şey değil. Bugün belki de herkes için söylenebilecek en doğru şey, her birimizin duvarın birer parçası olduğumuzdur. Doğada var olana “benim” demenin mantıksal bir karşılığı yoktur.
İnsan yaşadığı yere benzer ya da yaşadığı yer insanı oluşturur, insan da yaşadığı yerdir. Bu bir kültürel, sosyal, iktisadi oluşum süreci. Evlerimizi, şehrimizi oluşturan bu yüksek duvarlar feodal iktisadın toplumsal düzenini, ahlakını, ilişkilerini yüceltiyor, koruyor, tahkim ediyor ve sürdürüyordu.
Duvar, üretimi ve varlığı ile tamamen insan yapısı bir artifakt, kültürün temel bir ürünüdür ve doğaya karşıt, doğaya rağmenmiş gibi görünür ya da doğaya ciddi bir müdahil olma hali olduğuna şüphe yoktur; insan duvar inşa eden bir türdür! Özellikle yerleşik olanı.
Batı merkezli feminizmde, beyaz Batılı kadın olmayan her kadın “öteki” konumunda görülmekte, bu da “yardıma muhtaç” yaklaşımı doğurmaktadır ve oryantalist bir bakış taşıdığı söylenebilir. Aynı şekilde Amerika’nın Ortadoğu kadınlarına yaklaşımı da böyledir. Bu medenileştirme girişimi, militarizmi de içinde barındırmaktadır.


