Yaz bitmeden geldiler. Güz gelmeden... Zemheri bulutları harekete geçmeden. Şehir şehir indiler.
Yazın son günlerinde geldiler, güzün ilk sarı düşüşünde… Ne göçmen kuş ne sırt çantasında bozulmuş düştüler. Geldiler. Resim resim, şehir şehir, mahalle mahalle.
Beklemediğimiz, karabasandır diyerek kaçacağımız, inanmaktan korktuğumuz kadar çoktular.
Buğday başaklarını, yağmur damlalarını, denizlerin kumunu ne zaman geçmişlerdi?
Ne çocukluğu çocuk ne erişkinliği kamil olan bu zaman dışı ülkede çocuktular.
Zamanı, çarptıkları kayalara mıhlayan dev dalgalara dönüşmüş birer deli düş...
Uçurtma vermeye kalkmayın sakın, mendil aramayın, konuşmaya çalışmayın. Dağlar kadar yüce, gökler gibi sonsuz, ufuklar misali berrak olan bu misafirleri uğurlamayın bile.
Tüm yazların sonu ve tüm kışların başlangıcı olan bu misafirler, nereye nasıl ve neden gideceklerini de iyi bilirler. İç ceplerine kimleri alıp kimleri almayacaklarını da.
Güzün ilk göz ağrılarıdırlar, gözlerimizin ebedi pusulası. Kalbimizin son anları, aklımızın ilk
Alazları. Anlamın ilk hüznü, neşenin son kırılan kanadıdırlar.
Şimdi hangi sarı yaprak yakamızı bırakabilir, hangi güz masalı bizimle dans edip bablekan oynayabilir ki?
Yaz bitmeden geldiler. Güz gelmeden... Zemheri bulutları harekete geçmeden. Şehir şehir indiler.
Resimlerinde veda etti hayat.
Hayatlarının hiç bitmeyecek olan resminde onurla durdular.
Her şeyin son kibrit çöpü, her imkânsız kahkahanın ilk notası oldular.
Geldiler. Kimseler beklemezken.
Anneleri, arkadaş ve dostları hiç değilse şimdi, böyle gelişlerini bekleyemezken geldiler.
Gelecek olanların listesinde, geliyorlar- geliyorlar!! Haberlerinde adları ve yüzleri yıllar yıllar sonra aranıyorken, tanıdıkları; haber vermeye giden yoldaşlarına, ‘Geleceğini haber vermek için mi geldiniz?’ diye umutla sorarken geldiler hem de!
Ve aslında gelmediler. Bozdular tüm hesabı. Kelebeklerden rol çalarak, kısacık şiirleriyle dikildiler gelecekler, dönecekler vaveylasının karşısına.
Ha geldi ha gelecekler! Öyle mi? Gelmediler, gelmeyecekler!
Ha döndü, ha dönecekler! Öyle mi? Dönmediler, dönmeyecekler!
Ey kirli ellerini ovuşturanlar! Korkun işte. Gelmediler. Gelmeyecekler. Ey lekelenmiş gömleğini onlara giydirme hülyasına kapılanlar! Görün işte, dönmeyecekler.
Şimdi resim resim, hikaye hikaye dolaşsalar da her şehir, ilçe, köy ve mahallede, asla gelmeyecek, asla dönmeyecekler.
Hiç silinmeyecek imzalar attılar sadece, birer cesur ve sonsuz gül olarak.
Buradayız, yazınız güz, güzünüz kış olmasın diye uğradık sadece, elimizde solmayan
resimlerimiz, resimlerimizde SON yazmayan hikayelerimizle geçip gideceğiz.
Yaz çiçekleri solmadan, güz yaprakları küsmeden… Defterler kapanmadan…
Korkular, hesap-kitaplar, kaos ve belirsizlikler sürerken. Gözler tilki inlerinden bakarken.
Kimlerin elleri bilmem neden, kimlerin-kimlerin ceplerinde gezerken…
Geldiler. Kırıldı ebedi baharın dalları, en güzel kalplerde. Son yıldız düştü.
Geldiler suret suret. Sessizce. Olmayan tabutlarına gömüldü hayat, hissetmeyen hissiz kalsın!
Olmayan mezarlarından hürmetle kaçtı ölüm, görmeyen kör olsun!
Geldiler künye künye. Sadece künye… Boynunda hissetmeyenin boynu, bu zincirler ülkesinin boyunduruğuna havale olsun.
Ve intihar et kalbim son hayat kurşunuyla.
Ki susmasın bülbüller, çanlar, minareler, şarkılar, çığlıklar, kemanlar, dik başlı konçertolar.
Korkmayın, gelmeyecekler.
Sevinmeyin, dönmeyecekler.
Korkun, gelmeyecekler. Sevinin dönmeyecekler.
Yayın Tarihi: 11/09/2026