“Türkiye’deki Modernist Marksistler, bu dünyanın bir aradalığında Kürdistan Özgürlük Hareketi’nin hamlesini rasyonel görmüyor. Çünkü modernistlerin, bir arada olanaklı, yakınsak çalışan dünyası, her şeyi devletin, sermayenin, sömürgecinin belirlediği koşullara indirgiyor. Ve analizlerini, her zaman sermayenin/devletin birikim rejimine bağlı kılıyor.”
Kürt Özgürlük Hareketi’nin paradigması tam da Marksizmin güncelliğini direnişin güncelliğinden yola çıkarak yeniden üretmenin politik pratiğidir. Uzun bir süredir Marksizm, özellikle alt yapı/üst yapı diyalektiğine indirgenmiş olmasının krizini yaşamaktadır. Bu yeni paradigmada antagonizma temsil felsefesinden kurtulmuştur.
Yeni “perspektifimizde” kavramlarımız, herhangi bir eylem ya da direniş üzerine düşünmenin araçları değildir. Tam tersine direnişin ürettiği şeydir. Yeni bedenleşmelere… yeni paradigmalara olan ihtiyaç, direnişin artık boşa düştüğü ya da yenildiği gibi bir anlayıştan kaynaklanmaz. Tam da direnişin içinde yeni bir kudret analizi yapılmasından kaynaklanır.
Komün ne “yerelcilik” romantizmi ne de saf bir ahlâk çağrısıdır; iktidarın yerinden edilmesi ve toplumsalın yeniden düzenlenmesi için tasarlanmış siyasal–kurumsal bir iddiadır. Hedef “sınıfı aşmak” değil, sınıf ilişkilerinin üretildiği zeminleri dönüştürerek sınıfsızlaştırmak, yani kaynaklarını kurutmaktır.