Alınganlığa yer yok. Şölen havarileri haklı, tüm meselemiz bir Leibniz gözlüğü edinememek. Yoksa hayat pek renkli, sofra zengin, eğlence kıvamında, neşemiz de olağan seyrinde.
Kürt Özgürlük Hareketi, hakkını sömürgecinin koşullarına, sömürgecinin uzamına yaslandırılmış talep ve temsilin içerisinden çalıştırmaz. Düzlem, verili bir hakkın alınması değil, doğrudan Otonomist bir müdahaleyle “hak yaratımı” üzerine inşa edilmiştir.
Film Siverek’te geçiyor. Şehrin neredeyse tamamı Kürt ama filmde tek bir Kürtçe kelime yok. Kazayla da olsa sokaktan Kürtçe bir kelime, Kürtçe bir nida karışmaz mı hikayeye? Karışmamış. Bu otosansürü ilk defa görmüyoruz Kürt yönetmenlerde.
İnsana benzeyen makineler yapmaya neden ihtiyaç duyuyoruz? Belki kelimeyi değiştirmek gerek. “İhtiyaç” dediğimiz, barınak ya da ekmek gibi mecburiyet midir; yoksa Michelangelo’nun Musa’ya bakarken duyduğu yakıcı tanrılaşma arzusu mudur?