Kürdistan, yüzyıllardır süregelen sömürgeci politikaların yalnızca siyasi ve toplumsal baskısıyla değil, aynı zamanda ekolojik bir yıkımla da karşı karşıya bırakıldı. Bu politikalar, enerji ve güvenlik söylemleriyle meşrulaştırılsa da, gerçekte baraj inşalarından orman yangınlarına, madencilik faaliyetlerinden doğanın tahribine kadar geniş çaplı bir yıkım mekanizmasına dayanıyor. Bölgede inşa edilen barajlar ve hidroelektrik santralleri (HES), yalnızca enerji üretme amacına hizmet etmiyor; aynı zamanda halkın zorla göç ettirilmesi, tarım ve hayvancılığın yok edilmesi ve ekolojik dengenin bilinçli şekilde bozulması …
Biz bu hamlenin, Modernist Marksizmin açmazlarından da kurtulmanın bir olanağını ürettiğini söylüyoruz. Çünkü biliyoruz ki “…tan kızıllığının birçok türü vardır…”
Konjonktüre uygun bir güç siyasetinin yalnızca yüksek siyasetteki dönüşümden değil ama aynı zamanda tabandan da geleceğini, kök salmanın imkanlarını aramak gerekeceğini vurgulamak da gerekir.
Mehmed Uzun, “çarpıtılmış” tarihlere tanıklık ederek gün yüzüne çıkaran postkolonyal tarihî romanı bir direniş edebiyatı formu olarak ele alır; tarihî romanı entelektüel bir direniş alanı olarak bağlamsallaştıran yaklaşımı, “tarih adı verilen mastır söyleme” karşı tarihin postkolonyal yorumlamasını postkolonyal yazarın ayırıcı misyonlarından biri olarak tarifleyen postkolonyal yaklaşımların teorik varsayımlarını genel olarak teyit eder.