Krediler artıyor, hesaplar çoğalıyor; peki neden bu hareketlilik kalıcı kalkınmaya ve sürdürülebilirliğe dönüşmüyor?
Yaz bitmeden geldiler. Güz gelmeden... Zemheri bulutları harekete geçmeden. Şehir şehir indiler.
Lenin bizden, daha önce hiç kimsenin ulaşamadığı bir yüksekliğe tırmanmaya çalışan hayali bir dağcıyı düşünmemizi ister. Dağcı zirveye ulaşamamıştır; fakat kendisinden önce kimsenin çıkamadığı bir noktaya kadar yükselmiştir. Bir noktada önündeki güzergâhın artık yalnızca tehlikeli değil, nesnel olarak ilerlenemez olduğunu görür. Önünde iki seçenek vardır: imkânsız hale gelmiş yolu zorlayarak düşmek ya da geri dönüp zirveye ulaşabileceği başka bir patika aramak.
Yörüklerin kutsal ağaca, taşa, “olçumculara” (şifalı insanlar) bel bağladığı somutlaştırmanın Sünni İslam’daki izdüşümüne ek olarak bir de devletin 60’lardan bugüne süregelen “herkes başının çaresine baksın” anlayışı başroldeydi. Dağ köylerinin yoksul çocukları için barınacak ve eğitim görecek yerler sunan bu hareketin, o bölgedeki kolektif zihinde yarattığı bir başka unsur, devlete karşı çıkmadan ondan uzak durabilme olanağıydı.Toroslar’ın yörükleri son yüzyılda epey anlatıldı ama tarih kitaplarına dahil olmaları gereken kısımlar biraz detay kaldığından geçiştirildi.
